Ang papuri ay kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanilang Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Dapat tayong maniwala na si Allah, ang Kataas-taasan, ay Marunong sa lahat ng Kanyang mga gawain at pagtatakda, at ang lahat ng Kanyang itinatakda ay may karunungan, alam man natin ito o hindi natin alam ang mga detalye nito. Ang hindi natin pagkaalam sa karunungan ng isang partikular na bagay ay hindi nangangahulugang wala itong karunungan, kung paanong ang ating kawalan ng kaalaman tungkol sa kung paano nangyayari ang ilang bagay ay hindi nangangahulugang dapat nating itanggi ang kanilang katotohanan.
Ang pagdurusa ng mga bata ay hindi naiiba sa prinsipyong ito. Sa halip, may malalaking karunungan sa likod nito; maaaring makita ng tao ang ilan sa mga ito samantalang ang iba ay nananatiling nakatago sa kanya. Kabilang dito ang mga sumusunod:
Ang sakit ay maaaring maging palatandaan ng isang karamdaman o kondisyon na dumaranas ang bata, kaya napapansin ng kanyang pamilya na kailangan niya ng paggamot.
Ang ilang uri ng sakit ay may mga pisikal na pakinabang; ang pag-iyak at pagsigaw ng bata kapag nakakaramdam ng sakit ay maaaring magdulot ng mga pakinabang na may kaugnayan sa mga gawain ng kanyang katawan, kahit na ang mga detalye nito ay hindi nalalaman ng maraming tao.
Ang pagdurusa ng bata ay maaaring maging dahilan ng pagsisisi at pagbabago ng kanyang mga magulang; maaari silang mahikayat na suriin ang kanilang sarili, iwanan ang ilang kasalanan at pagpapabaya sa kanilang mga tungkulin, at bumalik kay Allah, ang Kataas-taasan.
Ang mga pagdurusang ito ay nagpapaalala sa tao tungkol sa Kabilang-Buhay; ang mundo ay hindi tahanan ng ganap na kaligayahan. Sa halip, ito ay tahanan ng pagsubok, samantalang ang Paraiso ay tahanan ng kaligayahang walang anumang sakit, at ang Impiyerno ay tahanan ng kaparusahan. Dahil dito, nahihikayat ang mananampalataya na magsikap para sa Kabilang-Buhay at hangarin ang mga bagay na maglalapit sa kanya sa Paraiso at maglalayo sa kanya sa Impiyerno.
Ang sakit ay likas na bahagi ng buhay sa mundo; mula pagkabata, nararanasan ng tao ang gutom, uhaw, lamig, init, pagkapagod at karamdaman. Ito ang kalikasan ng buhay na nilikha ni Allah para sa tao bilang isang pagsubok at pagsusulit.
Hindi dapat sabihin: Bakit hindi nilikha ni Allah ang mga bata sa isang mundong hindi nila kailanman mararanasan ang sakit? Sapagkat ang mundong ito, ayon sa kalikasan nito, ay nakabatay sa pagsubok. Kung wala itong mga sakit at paghihirap, magiging ibang uri ito ng pag-iral, na naiiba sa pag-iral na pinili ni Allah, ang Kataas-taasan, ayon sa Kanyang karunungan.
Gayundin, ang pagsasama ng kaligayahan at sakit sa mundong ito ay nagpapakita na hindi ito ang tahanan ng huling gantimpala. Kabilang sa mga malinaw na karunungan dito ay ang paghahangad ng tao sa isang tahanang puro kaligayahan lamang, na siyang Paraiso, at isang tahanang puro kaparusahan lamang, na siyang Impiyerno.
Kung hindi kayang maunawaan ng isang tao ang tiyak na karunungan sa likod ng pagdurusa ng isang partikular na bata, hindi niya dapat gawing pagtutol sa karunungan ni Allah ang kanyang kawalan ng kaalaman tungkol dito. Sa halip, dapat siyang makatiyak na si Allah, ang Kataas-taasan, ay walang ginagawa nang walang kabuluhan at hindi gumagawa ng kawalang-katarungan sa sinuman, at na sa likod ng Kanyang mga pagtatakda ay may mga karunungan at kapakinabangan na maaaring malaman ng tao ang ilan, samantalang marami sa mga ito ay nananatiling hindi niya nalalaman.
At si Allah, ang Kataas-taasan, ang higit na nakaaalam.