Ang hadith na ito ay tunay na naitala sa dalawang Sahih na koleksiyon, at dito ay pinatutunayan ang naunang itinakdang tadhana at ang kaalaman ni Allah تعالى sa lahat ng mangyayari. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na ang tao ay pinipilit na gumawa ng kasalanan, at hindi rin nangangahulugan na ang kanyang mabubuting gawa ay nasasayang nang walang dahilan.
Ipinaliwanag ng mga iskolar na ang taong gumagawa ng mga gawa ng mga tao sa Paraiso at pagkatapos ay nagkakaroon ng masamang wakas ay, sa prinsipyo, isang taong ang kanyang mga gawa ay lumilitaw sa paningin ng mga tao na mga gawa ng mga tao sa Paraiso, samantalang sa kanyang kalooban ay may nakatagong kapintasan o masamang katangian na hindi alam ng mga tao. Pagkatapos ay lumilitaw ito sa oras ng kanyang kamatayan. Dahil dito, sinabi sa isa pang hadith: “Maaaring gumawa ang isang tao ng mga gawa ng mga tao sa Paraiso ayon sa nakikita ng mga tao, samantalang siya ay kabilang sa mga tao ng Apoy...”
Maaaring may nakatagong masamang katangian ang isang tao o patuloy siyang gumagawa ng isang kasalanan na humahantong sa masamang wakas. Gayundin, ang taong gumagawa ng mga gawa ng mga tao sa Impiyerno ay maaaring magkaroon ng isang nakatagong kabutihan na magiging dahilan ng kanyang mabuting wakas. Ang lahat ng ito ay kabilang sa naunang kaalaman at pagtatakda ni Allah تعالى. Hindi ito kawalang-katarungan sa alipin ni Allah, at hindi rin ito pamimilit sa kanya upang gawin ang kanyang ginagawa.
Mahalagang malaman natin na ang banal na pagtatakda ay hindi nag-aalis sa mga dahilan at paraan. Alam ni Allah تعالى kung ano ang pipiliin ng Kanyang alipin at naisulat na Niya ito, ngunit alam din Niya na ang aliping ito ay hahantong sa kanyang magiging wakas sa pamamagitan ng kanyang mga gawa at mga pagpili. Kaya hindi tama para sa isang tao na sabihin: “Yamang naisulat na kung kabilang ako sa mga tao ng Paraiso o Impiyerno, hindi na kailangang gumawa.” Sapagkat ginawa ni Allah تعالى ang pananampalataya, pagsunod, pagsisisi, panalangin, at paghingi ng tulong sa Kanya bilang mga dahilan para sa kaligayahan, kapatawaran, at patnubay.
Samakatuwid, inuutusan ang alipin na gumawa. Hindi niya alam kung ano ang naisulat para sa kanya. Ang tungkulin niya ay magsikap sa pagsunod, labanan ang kanyang sariling mga pagnanasa, magsisi sa mga kasalanan, at humingi kay Allah ng katatagan at mabuting wakas.
Hindi rin nangangahulugan ang hadith na ang taong tapat kay Allah, naniniwala sa Kanya, gumagawa ng mabuti, at nananatiling matatag dito ay pababayaan nang walang dahilan sa huling bahagi ng kanyang buhay. Sa halip, ang sinumang tapat kay Allah at sumusunod sa landas ng pananampalataya at kahusayan ay karapat-dapat sa patnubay at pagpapatatag mula kay Allah. Sinabi ni Allah تعالى:
“Pinatatatag ni Allah ang mga sumampalataya sa pamamagitan ng matatag na salita sa buhay na ito at sa Kabilang-Buhay.” [Ibrahim: 27]
At sinabi Niya سبحانه:
“At yaong mga nagsusumikap alang-alang sa Amin, tiyak na gagabayan Namin sila sa Aming mga landas. At tunay na si Allah ay kasama ng mga gumagawa ng kabutihan.” [Al-‘Ankabut: 69]
Samakatuwid, hindi dapat unawain ng isang mananampalataya ang hadith na ito bilang isang paanyaya sa kawalan ng pag-asa o pag-iwan sa mabubuting gawa. Sa halip, ito ay isang babala laban sa pagiging kampante at nalilinlang dahil sa sariling mga gawa, isang panawagan na matakot sa masamang wakas, magpatuloy sa pagsunod, magsisi sa mga kasalanan, at humingi kay Allah ng katatagan hanggang sa kamatayan.
Ang naunang itinakdang tadhana ay hindi nangangahulugan na pinaparusahan ni Allah ang alipin dahil lamang sa Kanyang kaalaman tungkol sa kanya. Sa halip, pananagutin Niya siya sa kanyang ginawa at sa kanyang pinili. Hindi inaapi ni Allah تعالى ang sinuman, at hindi Niya hinahayaang mawala ang mga gawa ng mga gumagawa ng kabutihan.
Samakatuwid, kailangang pagsamahin ng Muslim ang dalawang bagay: maniwala sa tadhana, gumawa ng mga gawa ng pagsunod, humingi ng tulong kay Allah, at huwag gamitin ang tadhana bilang dahilan upang iwan ang paggawa ng mabuti. Itinakda ni Allah تعالى ang mga dahilan para sa bawat bagay, at Siya ang Tagapaglikha ng mga dahilan at ng mga bunga nito.
At si Allah تعالى ang higit na nakaaalam.