Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa-Mensahero ni Allah.
Ang hadith ay mapananaligan at tunay. Ito ay isinalaysay ni Abdullah ibn Amr, kalugdan nawa siya ni Allah, at itinala ni Imam Ahmad, al-Tirmidhi, Ibn Hibban, al-Hakim at ng iba pa. Ilang mga iskolar ang nagpahayag na ito ay tunay o hasan. Sinabi ni al-Tirmidhi: “Ito ay isang hadith na hasan (mabuti).” Pinagtibay nina al-Hakim at al-Dhahabi ang pagiging tunay nito, at sinabi ni al-Haythami: “Ang mga tagapagsalaysay nito ay mapagkakatiwalaan.” Pinagtibay rin ni Shaykh al-Albani, kaawaan nawa siya ni Allah, ang pagiging tunay nito.
Ang kahulugan ng hadith ay nilikha ni Allah, ang Kataas-taasan, ang mga nilalang, pagkatapos ay ipinagkaloob Niya sa kanila mula sa Kanyang liwanag. Ang sinumang naabot ng liwanag na iyon ay naging kabilang sa mga taong napatnubayan, samantalang ang sinumang hindi nito naabot ay naging kabilang sa mga taong naligaw. Batid na ni Allah, sa Kanyang walang hanggang kaalaman, kung ano ang magiging kalagayan ng bawat alipin hinggil sa pananampalataya at kawalan ng pananampalataya, pagsunod at pagsuway, at itinala Niya iyon sa Pinangalagaang Talaan.
Hindi nangangahulugan ang hadith na ang patnubay at pagkaligaw ay nangyari dahil lamang sa pagkakataon, at hindi rin nangangahulugan na ang tao ay pinilit na gawin ang kanyang ginagawa. Sa halip, ito ay nakabatay sa naunang kaalaman ni Allah tungkol sa kung ano ang pipiliin at gagawin ng alipin sa kanyang buhay. Kaya naman sinabi sa huling bahagi ng hadith: “Natuyo na ang panulat ayon sa kaalaman ni Allah, ang Kataas-taasan.” Ibig sabihin, ang anumang itinala ni Allah sa Pinangalagaang Talaan ay nauna na sa Kanyang kaalaman, at ang anumang alam ni Allah na mangyayari ay hindi maaaring mabigong mangyari.
Ipinaliwanag ng mga iskolar na ang hadith na ito ay may kaugnayan sa pananampalataya sa banal na pagtatakda. Batid ni Allah ang lahat ng bagay bago pa man mangyari ang mga ito, isinulat Niya ang mga ito, niloob Niyang mangyari ang mga ito, at nilikha Niya ang mga ito. Kasabay nito, ang alipin ay kumikilos at pumipili, at siya ay pananagutin sa kanyang mga gawa na kanyang pinili at isinagawa.
Tungkol naman sa sinabi na “mula sa Kanyang liwanag,” hindi kinakailangang ang tinutukoy dito ay isang pisikal na liwanag, gaya ng maaaring unang maunawaan ng ilan. Sa halip, ipinahihiwatig ng hadith ang liwanag ng patnubay na ipinagkakaloob ni Allah sa sinumang Kanyang naisin mula sa Kanyang mga alipin. Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“O ang taong patay noon at binigyan Namin ng buhay, at ginawa Namin para sa kanya ang isang liwanag na kanyang nilalakaran kasama ng mga tao…”
[Al-An‘am: 122]
At sinabi Niya, Kaluwalhatian at Kataas-taasan Siya:
“Si Allah ang Tagapagtanggol ng mga naniniwala. Inilalabas Niya sila mula sa mga kadiliman tungo sa liwanag.”
[Al-Baqarah: 257]
Samakatuwid, ang hadith ay napagtibay at tunay sa kahulugan nito, at hindi ito sumasalungat sa Qur’an o sa pangunahing paniniwala sa banal na pagtatakda. Sa halip, ipinapaliwanag nito ang pagiging nauna ng kaalaman ni Allah at ang Kanyang pagtatala ng lahat ng bagay, at na ang patnubay at pagkaligaw ay kabilang sa Kanyang pagtatakda, habang ang alipin ay nananatiling may pananagutan at may kakayahang pumili sa kanyang ginagawa.
At si Allah, ang Kataas-taasan, ang higit na nakaaalam.