Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasapropeta ni Allah. Pagkatapos:
Ang mananampalataya sa mundong ito ay sinusubok at sinusuri, at ang mga pagsubok, kakapusan sa kabuhayan, at pagkabigo ay maaaring maging mga dahilan upang itaas ang antas ng isang tao at mapawi ang kanyang mga kasalanan kung siya ay magtiis at umasa sa gantimpala mula kay Allah.
Itinakda ni Allah, Kataas-taasan Siya, ang mga sanhi sa mundo para sa pagkakaroon ng mga resulta, tulad ng pag-aaral, pagkatuto, pagtatrabaho, at pagkakaroon ng karanasan. Ang mga ito ay kapwa ginagamit ng mga Muslim at hindi Muslim, ngunit hindi sila kumikilos nang hiwalay sa kalooban ni Allah; ang lahat ng mga sanhi at bunga ay nasa kamay ni Allah. Kung Kanyang naisin, pinahihintulutan Niyang magkaroon ng epekto ang mga ito, at kung Kanyang naisin, hinahadlangan Niya ang mga ito dahil sa isang karunungang Siya lamang ang nakaaalam.
Samantala, ang mga sanhi na itinakda ng relihiyon ay ang mga bagay na itinakda ni Allah bilang mga sanhi ayon sa mga teksto ng Sharia, tulad ng pagiging may takot at pagsunod kay Allah, pananalangin, at pagpapanatili ng ugnayan sa mga kamag-anak bilang dahilan ng paglawak ng kabuhayan. Hindi tama na iwan ng isang tao ang mga sanhi sa mundo at umasa lamang sa pagsamba habang naghihintay ng resulta. Halimbawa, ang paghahangad ng tagumpay sa pag-aaral ay nangangailangan ng pag-aaral at pagkuha ng kaalaman, kasabay ng paghingi ng tulong kay Allah, pananalangin sa Kanya, at pagsunod sa Kanya.
Kaya naman, ang hindi pagtatagumpay ay hindi nangangahulugang ito ay tiyak na dahil sa mga kasalanan, at hindi rin nangangahulugang ito ay tiyak na dahil lamang sa pagkukulang sa paggamit ng mga sanhi sa mundo. Maaaring gamitin ng isang tao ang mga kinakailangang paraan ngunit hindi pa rin magtagumpay, sapagkat maaaring hadlangan ni Allah ang ilang sanhi na magkaroon ng kanilang inaasahang epekto bilang isang pagsubok, upang ilayo ang isang kapahamakan, upang maglaan ng higit na dakilang kabutihan, o dahil sa isang karunungang hindi nalalaman ng tao. Gayundin, hindi tama na ituring ang kayamanan, trabaho, at makamundong tagumpay bilang katibayan na nalulugod si Allah sa isang tao. Ibinibigay ni Allah ang mga bagay ng mundong ito sa mga taong Kanyang minamahal at maging sa mga taong hindi Niya minamahal. Ang tunay na kabutihan at kaligayahan ay nasa pananampalataya at pagsunod.
Samakatuwid, tungkulin ng Muslim na gawin ang mga sanhi sa mundo, ayusin ang kanyang relasyon sa kanyang Panginoon at sa mga tao, magtiis sa anumang dumating sa kanya, at huwag ipaliwanag ang bawat pagkaantala o pagkabigo bilang kaparusahan o galit mula kay Allah. Maaaring ang isang pagsubok ay dulot ng isang kasalanan, at maaari rin itong maging isang pagsubok o may iba pang karunungan sa likod nito. Si Allah ang higit na nakaaalam sa tunay na katotohanan nito.
Ang tunay na paghihirap ay ang paghihirap ng puso dahil sa pagtalikod kay Allah, samantalang ang tunay na kaligayahan ay ang kaligayahan ng pananampalataya at pagtitiwala kay Allah. Sinabi ni Allah, Kataas-taasan Siya:
“Sinumang gumawa ng mabuting gawa, lalaki man o babae, habang siya ay isang mananampalataya, tunay na bibigyan Namin siya ng isang mabuting buhay.” [An-Nahl: 97]
At si Allah ang higit na nakaaalam.