Ipinagbabawal ang paninirang-puri o pagsasalita nang masama tungkol sa isang di-Muslim kapag siya ay isang dhimmī, ibig sabihin, isang di-Muslim na namumuhay sa ilalim ng proteksiyon at kasunduan ng mga Muslim, o isang taong nasa ilalim ng isang kasunduan o garantiya ng seguridad. Tungkol naman sa di-Muslim na nasa kalagayan ng digmaan, pinahihintulutang banggitin siya sa paraang naaayon sa batas. Iniutos din ng Propeta ﷺ kay Hassan ibn Thabit na tumugon sa mga polytheist sa pamamagitan ng tula ng panunuligsa.
Binanggit din ng Propeta ﷺ ang kalagayan ng “bangkarote”: darating siya sa Araw ng Paghuhukom na may mga panalangin, pag-aayuno, at zakat, ngunit nakainsulto siya ng ilang tao, nanirang-puri sa iba, kinuha nang hindi makatarungan ang mga ari-arian ng ilan, nanakit ng iba, at iba pa. Kaya ang mga karapatan ng mga taong kanyang ginawan ng masama ay kukunin mula sa kanyang mabubuting gawa. Kapag naubos ang kanyang mabubuting gawa bago ganap na mabayaran ang kanilang mga karapatan, ang ilan sa kanilang mga kasalanan ay kukunin at ilalagay sa kanya, at pagkatapos ay itatapon siya sa Apoy. Ang hadith na ito ay isinalaysay ni Muslim.
Ang ganitong kabayaran para sa mga kawalang-katarungan ay magaganap sa pagitan ng mga tao ng Paraiso at ng mga tao ng Impiyerno. Kaya ang sinumang gumawa ng kawalang-katarungan sa isang tao at hindi inayos ang kanyang pagkakamali sa mundong ito ay maaaring pagbayarin sa Araw ng Paghuhukom, maging ang gumawa ng kawalang-katarungan ay Muslim o di-mananampalataya.
Gayunpaman, kung ang taong napagkasalahan ay isang di-mananampalataya, hindi papasanin ng Muslim ang kufr o ang malaking shirk ng taong iyon. Sapagkat ang shirk ang pinakamabigat sa mga kasalanan at nagpapawalang-bisa sa mga gawa, at hindi maaaring managot ang isang tao sa kawalang-paniniwala ng ibang tao.
Sa halip, maaaring kunin ang ilan sa mabubuting gawa ng Muslim ayon sa kawalang-katarungang kanyang ginawa. Kung maubos ang kanyang mabubuting gawa, ang ilan sa mga kasalanan ng taong napagkasalahan ay maaaring ilagay sa kanya bilang anyo ng pagganti, lalo na ang mga kasalanang may kaugnayan sa pang-aapi at paglabag sa karapatan. Samantala, ang di-mananampalataya ay mananagot sa kanyang kufr at gayundin sa iba pang mga kasalanang kanyang ginawa.
Sinabi ni Allah تعالى tungkol sa mga tao ng Impiyerno:
“Ano ang nagpasok sa inyo sa Saqar?”
Sasabihin nila: “Hindi kami kabilang sa mga nagsasagawa ng pagdarasal, at hindi namin pinakakain ang mga nangangailangan; nakikisali kami sa mga walang kabuluhang usapan kasama ng mga nakikisali rito; at itinatanggi namin ang Araw ng Pagganti.”
(Al-Muddaththir, 42–46)
Ipinakikita nito na ang di-mananampalataya ay parurusahan dahil sa kanyang kawalang-paniniwala, ngunit gayundin dahil sa iba pang mga kasalanan at pagsuway na kanyang ginawa.
Kung ang isang Muslim ay gumawa ng kawalang-katarungan laban sa isang di-mananampalataya at hindi inayos ang usaping iyon sa mundong ito, maaaring tumanggap ang taong napagkasalahan ng kabayaran sa pamamagitan ng pagkuha ng ilan sa mabubuting gawa ng taong gumawa sa kanya ng masama. Kung hindi sapat ang kanyang mabubuting gawa, maaaring ilagay sa kanya ang ilan sa mga kasalanan ng taong napagkasalahan. Ngunit hindi niya papasanin ang kufr o ang malaking shirk ng taong iyon.
Kaya dapat mag-ingat ang Muslim laban sa kawalang-katarungan, paninirang-puri, at pagkuha sa mga karapatan ng ibang tao. Dapat niyang isauli ang mga karapatan sa kanilang mga may-ari at humingi ng tawad sa mga taong kanyang napagkasalahan bago dumating ang Araw na walang pakinabang ang kayamanan o katayuan, at ang mga mabuti at masasamang gawa lamang ang magiging mahalaga.
At si Allah ang higit na nakaaalam.