Ang papuri ay kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanilang Sugo ni Allah.
Mahigpit na binigyang-diin ng Batas Islamiko ang usapin ng mga utang at ipinagbawal ang pagpapaliban ng pagbabayad ng utang kung may kakayahan ang isang tao na magbayad. Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ang pagpapaliban ng isang may kakayahang magbayad sa kanyang utang ay isang kawalang-katarungan.”
Isinalaysay nina al-Bukhari at Muslim.
Ang pangungutang na may layuning hindi ito bayaran ay kabilang din sa mga malalaking kasalanan.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ang kaluluwa ng mananampalataya ay nananatiling nakabitin dahil sa kanyang utang hanggang sa ito ay mabayaran para sa kanya.”
Isinalaysay nina Ahmad at at-Tirmidhi; itinuring ito ng mga iskolar na isang katanggap-tanggap na hadith.
Ang kahulugan ng pagiging nakabitin ng kaluluwa ng mananampalataya dahil sa kanyang utang ay na ito ay napipigilan mula sa marangal na kalagayan nito o mula sa ganap na kaligayahan at kapanatagan dahil sa utang. Hindi ito nangangahulugang kinakailangang pinahihirapan ang kaluluwa sa Apoy.
Dahil dito, kanais-nais para sa mga tagapagmana na agad na bayaran ang utang ng namatay, mula man sa kanyang naiwan na ari-arian o mula sa ibang mga mapagkukunan.
Tungkol naman sa taong nangutang na may layuning hindi magbayad, o may kakayahang magbayad ngunit sadyang nagpapaliban, pinagsama niya ang paglabag sa karapatan ni Allah تعالى at paglabag sa karapatan ng may-ari ng salapi. Ito ay isang anyo ng kawalang-katarungan at labag sa batas na pagkuha sa mga ari-arian ng ibang tao.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ang sinumang kumuha ng mga ari-arian ng mga tao na may layuning bayaran ang mga ito, tutulungan siya ni Allah na mabayaran ang mga ito; at ang sinumang kumuha nito na may layuning sirain ito, siya ay wawasakin ni Allah.”
Isinalaysay ni al-Bukhari.
Kung ang isang tao ay namatay na may mga karapatan ng ibang tao na hindi pa niya natutupad, maaaring bayaran ang kanyang mga utang mula sa kanyang iniwang ari-arian, maaaring siya ay patawarin ng may-ari ng karapatan, o maaaring makuha ng taong kanyang ginawan ng kawalang-katarungan ang kabayaran mula sa kanyang mga mabubuting gawa sa Araw ng Paghuhukom.
Sinabi ng Propeta ﷺ sa hadith tungkol sa taong “bangkarote”:
“Kung maubos ang kanyang mga mabubuting gawa bago mabayaran ang kanyang mga pananagutan, kukunin ang ilan sa kanilang mga kasalanan at ilalagay sa kanya, pagkatapos ay itatapon siya sa Apoy.”
Isinalaysay ni Muslim.
Gayunpaman, ang pagkakaroon ng utang ay hindi kufr o kawalang-paniniwala. Ang sinumang namatay na naniniwala sa Kaisahan ni Allah at hindi itinuturing na ipinahihintulot ang pagkuha sa mga ari-arian ng ibang tao nang walang karapatan ay kabilang pa rin sa mga Muslim at hindi mananatili nang walang hanggan sa Apoy tulad ng mga di-mananampalataya.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Katotohanan, hindi nagpapatawad si Allah na Siya ay tambalan, ngunit nagpapatawad Siya ng anumang mas mababa kaysa rito para sa sinumang Kanyang nais.”
[Qur'an 4:48]
Samakatuwid, ang taong nakagawa ng malaking kasalanan habang nananatili sa paniniwala sa Kaisahan ni Allah ay nasa ilalim ng kalooban ni Allah: kung nanaisin Niya, patatawarin Niya siya; at kung nanaisin Niya, parurusahan Niya siya ayon sa kanyang kasalanan. Pagkatapos, ang kanyang huling hantungan ay ang Paraiso, at hindi siya mananatili nang walang hanggan sa Apoy tulad ng mga di-mananampalataya.
Ang pagiging nakabitin ng kaluluwa ng mananampalataya dahil sa utang ay hindi nangangahulugang mananatili siya nang walang hanggan sa kaparusahan. Sa halip, nangangahulugan ito na siya ay napipigilan mula sa ganap na kaligayahan hanggang sa mabayaran ang kanyang utang.
Kung ang isang Muslim ay pumasok sa Apoy dahil sa kanyang mga kasalanan at mga kawalang-katarungang ginawa niya laban sa ibang tao, hindi siya mananatili roon nang walang hanggan hangga't namatay siya na nasa Tawhid o paniniwala sa Kaisahan ni Allah. Sa huli, lalabas siya mula rito sa pamamagitan ng awa ni Allah.
At si Allah تعالى ang higit na nakaaalam.