Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ni Allah.
Walang salungatan sa talata. Ang sinabi ng mga tao sa Impiyerno:
“na dati nating ibinibilang sa mga masasama”
ay nangangahulugang itinuring nila ang mga mananampalataya na ganoon habang nasa buhay sa mundong ito. Ibig sabihin, nagkamali sila ng paniniwala na ang mga taong may pananampalataya ay masasama, at kinutya nila ang mga ito.
Ang kanilang sinabi:
“Ginawa ba natin silang mga tampulan ng panunuya?”
ay isang pagkilala at pagpapahayag ng pagsisisi sa kanilang ginawa noong sila ay nasa mundo. Sinabi rin na ang tanong na ito ay nagpapahayag ng panunumbat sa sarili at pagtataka; na para bang sinasabi nila: Paano natin sila nakuhang kutyain at magkamali sa paghatol sa kanila?
Tungkol naman sa pagsasabing kapag nasaksihan ng isang hindi mananampalataya ang kaparusahan sa libingan ay malalaman na niya ang kahihinatnan ng mga mananampalataya, walang katibayan na ang mga nasa libingan ay nakaaalam ng detalyadong kahihinatnan ng ibang tao. Sa halip, ang namatay ay tinatanong tungkol sa mga bagay na nauukol sa kanyang sarili, at ang kanyang kalagayan ay may kaugnayan sa kanyang nararanasang kaginhawahan o kaparusahan.
Kahit ipagpalagay na may ilan sa mga nasa libingan na nakaaalam ng isang bagay tungkol sa kahihinatnan ng ibang tao, hindi nangangahulugang mananatili ang kaalamang iyon sa kanilang alaala kapag dumating ang Oras. Napakatindi ng mga kakila-kilabot ng Araw ng Pagkabuhay na Muli. Sinabi ni Allah تعالى:
“O sangkatauhan! Matakot kayo sa inyong Panginoon. Tunay na ang pagyanig ng Oras ay isang napakalaking bagay. Sa araw na inyong makita ito, ang bawat babaeng nagpapasuso ay malilimutan ang kanyang pinasususo, ang bawat buntis ay manganganak sa kanyang dinadala, at makikita mo ang mga tao na tila mga lasing, ngunit hindi sila lasing; subalit ang kaparusahan ni Allah ay matindi.” [Al-Hajj: 1–2]
Isa rin sa pinakamalalakas na pagpapakahulugan sa talata ay na ang tanong ng mga tao sa Impiyerno ay hindi lamang simpleng paghahanap ng kaalaman tungkol sa kinaroroonan ng mga mananampalataya. Sa halip, ito ay isang tanong na bunga ng matinding pagsisisi, dalamhati, at panunumbat sa kanilang sarili. Dati nilang kinukutya ang mga mananampalataya sa mundo, pagkatapos ay natagpuan nila ang kanilang sarili sa Impiyerno at nakita nilang ang mga taong kanilang kinutya ay naligtas.
Para bang sinasabi nila: Nasaan ang mga taong dati nating itinuturing na masasama? Nagkamali ba tayo nang kutyain natin sila, o hindi lamang natin sila nakikita? Ang lahat ng ito ay nagpapakita ng tindi ng kanilang panghihinayang at pagsisisi sa kanilang mga pagkukulang at ginawa.
Sa kabuuan: Ang pagtatanong ng mga tao sa Impiyerno tungkol sa mga mananampalataya ay hindi nangangahulugang hindi nila nalaman ang katotohanan sa libingan. Hindi rin nangangahulugang nalaman na nila roon ang kahihinatnan ng mga mananampalataya. Ang talata ay nauunawaan bilang pagpapahayag ng kanilang pagsisisi at matinding panghihinayang sa kanilang naging saloobin sa mga mananampalataya noong buhay pa sila sa mundo. Kaya walang salungatan dito sa mga kalagayan sa libingan o sa mga kakila-kilabot ng Araw ng Pagkabuhay na Muli.
At si Allah تعالى ang higit na nakaaalam.