Ang papuri ay kay Allah, at ang pagpapala at kapayapaan ay mapasakanilang Sugo ni Allah, at pagkatapos:
Ang kahulugan ng talata ay na ang bawat bayan ay tiyak na hahantong, bago ang Araw ng Pagkabuhay na Muli, sa pagkawasak o kaparusahan. Ang pagkawasak ng isang matuwid na bayan ay maaaring mangyari sa pamamagitan ng karaniwang kamatayan at paglipas ng panahon, samantalang ang isang bayang gumagawa ng kawalang-katarungan ay maaaring wasakin sa pamamagitan ng isang parusang lubos na lilipol dito o sa pamamagitan ng isang matinding kaparusahan. Ang lahat ng ito ay nakasulat sa Al-Lawh Al-Mahfuz (Ang Pinangangalagaang Talaan).
Ipinaalam ni Allah تعالى na ang kaparusahan na bunga ng kawalang-katarungan ay hindi ipinapataw sa mga tao maliban pagkatapos maitatag ang katibayan laban sa kanila. Sinabi Niya:
“At ang iyong Panginoon ay hindi kailanman wawasak sa mga bayan dahil sa kawalang-katarungan habang ang kanilang mga naninirahan ay mga tagapag-ayos.” [Hud: 117]
At sinabi Niya:
“At Kami ay hindi nagpaparusa hanggang sa makapagpadala Kami ng isang sugo.” [Al-Isra’: 15]
At sinabi Niya تعالى:
“Mga sugong nagdadala ng mabuting balita at mga tagapagbabala, upang ang mga tao ay wala nang maihaharap na katibayan laban kay Allah matapos dumating ang mga sugo.” [An-Nisa’: 165]
Samakatuwid, hindi pinaparusahan ni Allah ang sinuman ng isang parusang lubos na lumilipol sa isang bayan, o ng kaparusahan sa Kabilang-Buhay, maliban pagkatapos maitatag ang katibayan laban sa kanya, maipadala ang mga sugo at makarating sa kanya ang kanilang mensahe, at pagkatapos ay tumalikod siya o sadyang magmatigas.
Ang pagtatatag ng katibayan ay hindi kinakailangang maging pare-pareho para sa lahat ng tao. Nagkakaiba ito ayon sa mga tao, panahon, at lugar. Maaaring makarating ang katibayan sa isang tao ngunit hindi sa iba. Maaari ring magkaroon ng kakayahan ang isang tao na malaman ang katotohanan samantalang ang iba ay hindi makakaya dahil sa kakulangan ng pang-unawa o dahil hindi nakarating sa kanya ang mensahe ng Islam.
Dahil dito, pinagkaiba ng mga iskolar sa pagitan ng pangkalahatang hatol at ng paghatol sa isang partikular na tao. Sa pangkalahatan, sinasabi natin na ang sinumang napag-abutan ng Islam, na naitatag laban sa kanya ang katibayan, at pagkatapos ay itinanggi niya ito, ay karapat-dapat sa kaparusahan. Ngunit ang pagtukoy sa isang partikular na tao at paghatol na ang katibayan ay naitatag na laban sa kanya o hindi pa, ay ipinauubaya sa kaalaman at hatol ni Allah تعالى.
Gayundin, ang pagtatatag ng katibayan ay hindi nangangahulugan na hindi na alam ni Allah nang una kung sino ang maniniwala at kung sino ang hindi maniniwala. Ang walang hanggang kaalaman ni Allah ay sumasaklaw sa lahat ng ito. Subalit si Allah تعالى ay hindi nagkakamali ng katarungan sa sinuman. Sa halip, hinahatulan Niya ang alipin matapos maitatag ang katibayan laban sa kanya at lumitaw ang kanyang sariling pagpili at pagtalikod sa katotohanan.
At ang Ahlus-Sunnah wal-Jama‘ah ay nasa gitnang posisyon tungkol sa pangako at banta ng kaparusahan. Hindi nila sinasabi ang pananaw ng mga naniniwalang ang bawat Muslim na nagkasala ay mananatili magpakailanman sa Apoy, at hindi rin nila sinasabi ang pananaw ng mga nag-aalis sa banta ni Allah at minamaliit ang bigat ng mga kasalanan. Sa halip, pinagtitibay nila ang lahat ng dumating sa Qur’an at Sunnah tungkol sa mga pangako at mga babala, at sinasabi nila na ang mga Muslim na nakagawa ng malalaking kasalanan ay nasa ilalim ng kalooban ni Allah: kung Kanyang nais, patatawarin Niya sila; at kung Kanyang nais, parurusahan Niya sila. At ang isang taong namatay na may tawhid ay hindi mananatili sa Apoy magpakailanman gaya ng mga hindi naniniwala.
Buod: Ang sinabi ni Allah تعالى:
“At walang bayan maliban na Aming wawasakin ito”
ay isang pahayag tungkol sa katiyakang ang mga bayan ay magwawakas bago ang Araw ng Pagkabuhay na Muli, o ang kaparusahan ay darating sa mga bayang gumagawa ng kawalang-katarungan. Ito ay isang bagay na nakasulat sa Al-Lawh Al-Mahfuz. Samantala, ang kaparusahan dahil sa kawalan ng pananampalataya at kawalang-katarungan ay hindi ipinapataw maliban pagkatapos maitatag ang katibayan. At ang pagtatatag nito ay nagkakaiba ayon sa mga tao at kanilang mga kalagayan. Si Allah تعالى ang higit na nakaaalam kung kanino naitatag ang katibayan at kung kanino hindi.
At si Allah تعالى ang higit na nakaaalam.