Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ni Allah.
Ang pangunahing prinsipyo sa pag-unawa sa Banal na Qur’an ay ang pagbabalik sa mga kinikilalang aklat ng tafsir at pagkuha ng pakinabang mula sa mga pahayag ng mga dakilang iskolar ng tafsir. Walang masama sa pagkuha ng mga aral at kapakinabangan para sa taong may sapat na kaalaman para rito. Gayunman, hindi pinahihintulutang igiit nang may katiyakan na ang isang partikular na talata ay tumutukoy sa isang tiyak na pangyayaring pangkasaysayan nang walang katibayang Islamiko, sapagkat ang pagtukoy sa tunay na layunin ni Allah ay kabilang sa mga bagay na hindi maaaring itatag sa pamamagitan lamang ng palagay at haka-haka.
Nagkaroon ng pagkakaiba ang mga mufassir tungkol sa pagtukoy sa dalawang katiwaliang binanggit sa Surah Al-Isra. May nagsabing ang una ay isinagawa ni Jalut (Goliath) at ng kanyang mga kawal; may nagsabing ito ay isinagawa ni Sennacherib; mayroon ding nagsabing ito ay isinagawa ni Nebuchadnezzar, bukod pa sa iba pang mga pananaw.
Binanggit ni Ibn Kathir, kaawaan nawa siya ni Allah, ang mga pananaw na ito at ipinaliwanag na ang ilan sa mga salaysay na ginamit upang tukuyin ang mga pangyayaring ito ay hindi mapagkakatiwalaan, kabilang ang mga gawa-gawang salaysay at mga Isra’iliyyat. Ipinaliwanag din niya na ipinaalam sa atin ni Allah ang parusa sa mga Anak ni Israel dahil sa kanilang katiwalian at paglabag, at hindi natin kailangang malaman ang mga detalyeng hindi nilinaw mismo ng Qur’an.
Samakatuwid, ang mas malapit sa tama ay huwag nating tiyaking tukuyin ang dalawang katiwaliang binanggit sa mga talata bilang partikular na mga pangyayaring walang mapagkakatiwalaang teksto na tumutukoy sa mga ito. Sa halip, ang pangunahing layunin ay ang pagkuha ng aral at babala, at ang pag-unawa sa batas ni Allah tungkol sa mga taong gumagawa ng katiwalian sa lupa at nagmamalaki nang walang karapatan.
Sinabi ni Allah:
“Kung kayo ay gumawa ng kabutihan, ito ay para sa inyong sarili; at kung kayo ay gumawa ng kasamaan, ito ay laban sa inyong sarili.”
Pagkatapos ay sinabi Niya:
“At kung kayo ay bumalik sa katiwalian, Kami ay babalik sa pagpaparusa.”
Ipinakikita ng talatang ito na ang kanilang pagbabalik sa katiwalian ay nagbubunga ng pagbabalik ng parusa, at ito ay kabilang sa mga itinatag na batas ni Allah, ang Kataas-taasan.
Samakatuwid, hindi tama na tiyaking sabihin na ang unang katiwalian ay ang nangyari noong panahon ni Hitler, o na ang ikalawang katiwalian ay isang partikular na pangyayaring nagaganap sa ating panahon o magaganap sa hinaharap, sapagkat nangangailangan ito ng katibayan. Ang mga parusang dumarating sa mga Anak ni Israel dahil sa kanilang katiwalian ay maaaring mapasailalim sa pangkalahatang babalang nakapaloob sa sinabi ni Allah: “At kung kayo ay bumalik sa katiwalian, Kami ay babalik sa pagpaparusa,” ngunit hindi tama na tiyaking sabihin na ang mga ito ay isa sa dalawang partikular na pagkakataong tinutukoy ng talata.
Gayundin, kailangang itama ang pahayag na ang Qur’an ay naglalaman ng lahat ng bagay, maging ang mga detalye ng kilos at pananalita ng mga tao. Sinabi ni Allah:
“At ibinaba Namin sa iyo ang Aklat bilang pagpapaliwanag sa lahat ng bagay.”
Ang ibig sabihin nito ay ipinaliwanag ng Qur’an sa mga tao ang kanilang pangangailangan tungkol sa relihiyon at patnubay, kung ano ang ipinahihintulot at ipinagbabawal, gantimpala at parusa, at iba pang bagay na nauugnay sa pananampalataya at patnubay. Hindi nito ibig sabihin na naglalaman ang Qur’an ng bawat detalye ng lahat ng pangyayari sa kasaysayan at buhay ng tao.
Tungkol naman sa paggamit sa mga salitang “Kapag dumating ang pangako para sa una sa dalawang iyon” bilang patunay na ang unang katiwalian ay kinakailangang nangyari pagkatapos ipadala ang Propeta ﷺ, hindi ito tama. Ang talata ay nagbabalita tungkol sa isang pangyayaring magaganap pagkatapos ihayag ang impormasyong ito, ngunit hindi nangangahulugan na kinakailangang nangyari ito pagkatapos ng panahon ng Propeta ﷺ. Binanggit ng mga mufassir na ang banal na pahayag na ito ay may kaugnayan sa mga pangyayaring darating sa mga Anak ni Israel pagkatapos nito.
Hindi rin tama na sabihin na ang hindi pagbanggit kay Jalut o Nebuchadnezzar sa talata ay patunay na ibang tao, gaya ni Hitler, ang tinutukoy. Hindi rin binanggit ng talata si Hitler. Sa halip, ang salaysay ay ipinahayag sa pangkalahatang paraan, kaya hindi maaaring tukuyin ang taong o pangyayaring tinutukoy nang walang katibayang nagpapatunay dito.
Binanggit ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, ang ilan sa mga pananaw tungkol sa pagtukoy sa mga pangyayaring ito at iniugnay ang mga ito sa aral tungkol sa pagpapakita ng batas ni Allah: nagbibigay Siya ng tagumpay sa mga sumusunod sa Kanyang utos at nagpaparusa sa mga sumasalungat dito. Ang layunin ay hindi lamang ang pagsasalaysay ng kasaysayan at pagtukoy sa mga partikular na tao.
Samakatuwid, tungkulin nating pagnilayan ang mga talatang ito ayon sa mga aral at batas na ipinahihiwatig ng mga ito, at maunawaan na ang katiwalian, kayabangan, at kawalang-katarungan ay may mabibigat na bunga, samantalang ang kabutihan at pagsunod kay Allah ay mga dahilan ng kabutihan at tagumpay, nang hindi nagmamadaling iugnay ang mga talata sa mga makabagong pangyayaring pampolitika o pangkasaysayan at tiyaking sabihin na ang mga iyon ang mismong tinutukoy ng mga talata.
Hindi tama na tiyaking sabihin na si Hitler ang tinutukoy sa alinman sa dalawang katiwaliang binanggit sa Surah Al-Isra, at hindi rin tama na tiyaking ang mga makabagong pangyayari ang siyang ikalawang pangakong binanggit sa mga talata, dahil walang mapagkakatiwalaang teksto na tumutukoy rito. Ang tiyak na napatunayan ay ipinaalam ni Allah ang katiwalian ng mga Anak ni Israel at ang kanilang kaparusahan dahil dito, at sa tuwing babalik sila sa katiwalian, babalik din sa kanila ang parusa. Ang pangunahing layunin ng mga talatang ito ay ang pagkuha ng aral at pag-iingat.
At si Allah ang higit na nakaaalam.