Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ay mapasahirin sa Sugo ni Allah.
Iniulat sa Sahih Muslim na sa Araw ng Pagkabuhay na Muli, ibibigay ni Allah sa isang Muslim ang isang Hudyo o Kristiyano at sasabihin sa kanya: “Ito ang iyong pantubos mula sa Apoy.” May isa pang salaysay na nagsasaad na may ilang Muslim na darating na ang kanilang mga kasalanan ay kasimbigat ng mga bundok, pagkatapos ay patatawarin sila ni Allah at ilalagay ang mga kasalanang iyon sa mga Hudyo at Kristiyano.
Gayunpaman, may pagkakaiba ng pananaw tungkol sa chain of transmission at mga salita ng huling salaysay na ito, at may ilang tagapagsalaysay na nag-alinlangan sa karagdagang bahagi na nagsasabing: “at ilalagay Niya ang mga ito sa mga Hudyo at Kristiyano.” Dahil dito, itinuring itong mahina ng ilang iskolar, kabilang sina al-Bayhaqi, Ibn Hajar, at al-Albani, lalo na dahil tila salungat ito sa sinabi ni Allah: “Walang tagapagdala ng pasanin ang magdadala ng pasanin ng iba.”
Tungkol naman sa tunay na hadith na nasa Sahih Muslim, hindi nito ibig sabihin na dadalhin ng isang hindi mananampalataya ang mga kasalanan ng isang Muslim at parurusahan dahil sa mga ito. Nagbigay ang mga iskolar ng ilang pagpapaliwanag na hindi salungat sa katarungan ni Allah.
Kabilang sa pinakamahalagang pagpapaliwanag ang mga sumusunod:
Ang kahulugan ng “pantubos” ay ang Muslim ay maaaring mapasok sa Apoy, ngunit ang hindi mananampalataya ay pumasok dito dahil sa sarili niyang kawalan ng pananampalataya at mga kasalanan, kaya sa makasagisag na kahulugan ay naging pantubos siya para sa Muslim. Hindi ito nangangahulugan na pinarusahan siya dahil sa kasalanan ng Muslim.
Ang bawat tao ay may isang tahanan sa Paraiso at isang tahanan sa Impiyerno. Kapag pumasok ang mga tao ng Impiyerno sa Impiyerno, mamamana ng mga tao ng Paraiso ang mga tahanang inilaan para sa kanila. Ito ay isang uri ng pantubos at pagtutumbas, hindi paglilipat ng kasalanan mula sa isang tao patungo sa iba.
Kahit ipagpalagay na tunay ang salaysay tungkol sa paglalagay ng mga kasalanan sa kanila, ipinaliwanag ito ng ilang iskolar na ang ibig sabihin ay pinatatawad ni Allah ang mga Muslim sa kanilang mga kasalanan, at pagkatapos ay pinarurusahan ang mga hindi mananampalataya dahil sa sarili nilang mga kasalanan, o dahil sa mga kasalanang sila mismo ang naging dahilan, gaya ng taong nagligaw sa iba o nagbukas para sa iba ng landas ng pagkaligaw. Sa ganitong kahulugan, dala nila ang kanilang sariling mga pasanin at ang mga pasanin ng mga taong kanilang inilayo sa katotohanan, gaya ng sinabi ni Allah:
“Upang kanilang pasanin nang lubos ang kanilang mga pasanin sa Araw ng Pagkabuhay na Muli, at ang ilan sa mga pasanin ng mga taong kanilang inililigaw nang walang kaalaman.”
Samakatuwid, hindi tama na unawain ang hadith na para bang pinarurusahan ni Allah ang isang tao dahil sa kasalanang ginawa ng iba. Salungat ito sa matatag na prinsipyo ng Qur’an: “Walang tagapagdala ng pasanin ang magdadala ng pasanin ng iba.” Sa halip, bawat tao ay mananagot sa kasalanang kanyang ginawa. Maaaring patawarin ni Allah ang mananampalataya sa pamamagitan ng Kanyang biyaya at awa, samantalang parurusahan Niya ang hindi mananampalataya dahil sa kanyang kawalan ng pananampalataya, sariling mga kasalanan, at pagkaligaw ng iba na siya ang naging dahilan.
Sa kabuuan: Ang tunay na hadith tungkol sa “pantubos mula sa Apoy” ay hindi nangangahulugang inililipat ang mga kasalanan ng mga Muslim sa mga Hudyo at Kristiyano. Ang salaysay na tahasang nagsasabing ang mga kasalanan ng mga Muslim ay inilalagay sa kanila ay pinagtatalunan tungkol sa pagiging tunay nito. At kahit ipagpalagay na ito ay tunay, dapat itong unawain sa paraang naaayon sa Qur’an at sa katarungan ni Allah, hindi sa kahulugan na ang isang tao ay pinarurusahan dahil sa kasalanang hindi niya ginawa.
At si Allah ang higit na nakaaalam.