Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa'y mapasakanya ang kapayapaan at pagpapala ng Sugo ni Allah.
Sa unang tingin, maaaring isipin na ang pananampalataya kay Allah at ang Shahadah ng Tawḥīd ay iisa lamang. Ngunit ipinakikita ng mga tekstong Islamiko na ang ugnayan ng dalawa ay nakasalalay sa konteksto.
Sa hadith ni Jibril, tinanong niya ang Propeta ﷺ tungkol sa Islam at pagkatapos ay tungkol sa Īmān.
Ipinaliwanag ng Propeta ﷺ na:
Samakatuwid:
Ang dalawa ay hindi maaaring paghiwalayin.
Kapag Īmān lamang ang binanggit, saklaw nito ang buong relihiyon: paniniwala, salita, at gawa.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
"Inuutusan ko kayong magkaroon ng pananampalataya kay Allah."
Pagkatapos ay ipinaliwanag niya ito sa pamamagitan ng Shahadah, pagdarasal, zakat, at iba pang gawain.
Sinabi rin niya:
"Ang pananampalataya ay may mahigit pitumpung sangay; ang pinakamataas ay ang pagsabi: 'Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah'..."
Walang salungatan.
Ang tuntunin ng Ahl as-Sunnah ay:
Walang salungatan sa pagiging unang haligi ng Īmān ang pananampalataya kay Allah at pagiging unang haligi ng Islam ang Shahadah.
Kapag magkasamang binanggit ang dalawa, ang Īmān ay tumutukoy sa panloob at ang Islam sa panlabas. Kapag isa lamang ang binanggit, saklaw nito ang buong relihiyon.
At si Allah ang higit na Nakaaalam.