Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ng Allah. Pagkatapos nito:
May matinding babala tungkol sa taong inuuna ang pagpapalugod sa mga tao kaysa sa pagpapalugod sa Allah. Nabanggit sa hadith: “Sinumang naghahangad na palugurin ang mga tao kapalit ng pagkagalit ng Allah, magagalit sa kanya ang Allah at gagawin Niyang hindi rin malugod sa kanya ang mga tao.” Ipinapakita nito ang panganib ng pag-una sa kasiyahan ng mga nilikha kaysa sa pagsunod sa Lumikha.
Kailan nagiging kawalan ng pananampalataya ang pagpapalugod sa mga tao?
Kung ang isang tao ay nagpapalugod sa mga tao sa pamamagitan ng pagsasabi o paggawa ng isang bagay na maituturing na kufr, habang alam niya ang kanyang ginagawa, sinasadya niya ito at ginagawa nang kusang-loob, at natugunan ang mga kondisyon para sa paghatol ng kufr at wala ang mga hadlang dito, maaari siyang mahulog sa kufr dahil sa mismong gawaing iyon, hindi lamang dahil nais niyang palugurin ang mga tao.
Gayunpaman, ang paghatol na ang isang partikular na tao ay kafir ay hindi karapatan ng sinuman lamang, sapagkat mayroon itong mahigpit na mga alituntunin sa Islam. Ang isang partikular na tao ay hindi hinahatulang kafir hangga’t hindi natitiyak ang mga kinakailangang kondisyon at nawawala ang mga hadlang, kabilang ang kaalaman, layunin, malayang pagpili, at kawalan ng kamangmangan, maling interpretasyon, o pamimilit.
Paano kung ang kasalanan ay hindi umaabot sa kufr?
Kung ang ginawa ay isang kasalanang hindi umaabot sa antas ng kufr, gaya ng hindi pagbaba ng tingin, pagsisinungaling, pakikinig sa mga ipinagbabawal, o iba pang malalaki o maliliit na kasalanan, at ginawa ito dahil sa takot sa sasabihin ng mga tao o upang makuha ang kanilang pagsang-ayon o pagtingin, siya ay nagkakasala at sumusuway sa Allah, ngunit hindi siya lumalabas sa Islam dahil lamang dito.
Ayon sa Ahl as-Sunnah wa al-Jama‘ah, ang isang Muslim ay hindi nagiging kafir dahil lamang sa paggawa ng mga kasalanan at pagsuway, hangga’t hindi niya itinuturing na pinahihintulutan ang kasalanan o gumagawa ng isang bagay na nagpapawalang-bisa sa Islam.
Ang takot ba sa sasabihin ng mga tao ay isang dahilan?
Hindi pinahihintulutan sa isang Muslim na unahin ang pagpapalugod sa mga tao kaysa sa pagpapalugod sa Allah, o iwan ang isang obligasyon, o gumawa ng ipinagbabawal dahil lamang sa takot sa pagpuna o sa bansagang sobrang mahigpit o makaluma.
Ang pamantayan ng isang Muslim ay dapat ang paghahangad ng kasiyahan ng Allah, kasabay ng mabuting pakikitungo sa mga tao, nang hindi ito humahantong sa pagsuway sa Allah.
Ang kahinaan ng pananampalataya, paghahangad ng papuri, o takot sa pagpuna ay maaaring maging dahilan upang mahulog ang isang tao sa kasalanang ito. Kaya dapat niyang pagsikapang labanan ang kanyang sarili at magsisi sa Allah kapag siya ay nagkasala.
Buod
Ang sinumang nagpapalugod sa mga tao kapalit ng pagkagalit ng Allah ay nakagawa ng isang seryosong bagay at napapailalim sa babalang nabanggit sa Sunnah. Gayunpaman, hindi siya hinahatulang mushrik o kafir dahil lamang dito. Kung ang ginawa niyang kasalanan ay kufr, ang hatol dito ay nakasalalay sa katuparan ng mga kondisyon ng takfir at pagkawala ng mga hadlang dito. Ngunit kung ito ay kasalanang hindi umaabot sa kufr, gaya ng hindi pagbaba ng tingin o iba pang mga kasalanan, siya ay makasalanan at masuwayin, ngunit nananatiling Muslim hangga’t hindi niya itinuturing na pinahihintulutan ang kasalanan o gumagawa ng anumang bagay na nagpapawalang-bisa sa Islam.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.